وقتی زمینِ خاکی قهرمان میپرورد؛ نماینده مجلس خواهان پایان محرومیتِ چهاردانگه
چهاردانگه ساری دیاری که نامآورانی چون عالیشاه، فلاح و غلامی را به ورزشِ ملی هدیه کرده، این روزها با پارادوکسی تلخ روبهروست؛ ۱۰۰ روستا، صدها قهرمانِ بالقوه، اما تنها یک سالن ورزشیِ فرسوده و چند زمینِ خاکیِ بیآب و رختکن. سوال اینجاست؛ وقتی یک منطقه این همه استعداد خام دارد، چرا سهم آن از سرانه ۱.۷ متریِ ورزشِ مازندران، به صفر رسیده است؟
به گزارش طاهر خبر،دیار چهاردانگه ساری زادگاه افتخارآفرینان نامداری چون امید عالیشاه اروستی، امیرحسین غلامی ولاغوزی، سامان فلاح ورنامی، سجاد مشهدی خلردی، محسن کریمی کیاسری و جمعی دیگر از ورزشکاران شاخص ملی و بینالمللی امروز با پارادوکسی تلخ دستوپنجه نرم میکند؛ کارنامهای درخشان از پرورشِ قهرمان در دلِ کوهستان، اما کویرِ محرومیت از حداقلیترین زیرساختهای ورزشی.
Lavc58.54.100
با وجود اینکه مازندران طبق آمار رسمی از سرانه ورزشی ۱.۷ متر مربعی برخوردار است، سهم بخش کوهستانی چهاردانگه ساری با بیش از ۱۰۰ روستای فعال در حوزه ورزش صرفاً به یک سالن سرپوشیده و چند زمین خاکیِ فاقدِ استانداردهای اولیه خلاصه میشود.
این منطقه با وجود پرورشِ چهرههای تراز اولی که نامشان بر تارکِ فوتبال و ورزش کشور میدرخشد، حتی از داشتن یک زمین فوتبال با رختکن، سرویس بهداشتی، روشنایی و آب آشامیدنی محروم است.
عالیه زمانی نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس، با انتقاد از این نابرابری آشکار تأکید دارد که در چهاردانگه، با وجود برگزاری مسابقاتِ منظم فوتسال در سه رده و حضور بالغ بر ۶۰ تیم هنوز خبری از یک سالنِ استاندارد نیست.
به گفته مسئولان، برای تغییر این وضعیت و تکمیل زیرساختهای ورزشیِ این منطقه که مهدِ پرورشِ قهرمانانِ ملیپوشی است.
وعدههایی برای آغاز عملیات اجرایی تا سه ماه آینده داده شده است؛ وعدههایی که اهالیِ ورزشِ چهاردانگه، چشم به تحققِ آنها دوختهاند تا مبادا این نسل پراستعداد نیز همچون گذشته، تنها با خاطره قهرمانانِ پیشین، از محرومیتِ امروز بگذرند.
چهاردانگه ثابت کرده که برای پرورشِ قهرمان نیازی به سالنِ مدرن ندارد؛ استعداد، غیرت و عرقِ ملی، سالهاست که جای خالیِ زیرساختها را پر کرده است، اما آیا این قهرمانپروری در محرومیت باید به یک سنتِ دائمی تبدیل شود؟
وقتی یک منطقه با ۱۰۰ روستا و دهها چهره نامآورِ ملی، سهمی برابر با صفر از سرانه ورزشیِ استان دارد، این پرسش جدی مطرح میشود که اگر وعدههای سهماهه مسئولان، این بار هم به سرانجام نرسد، نسل آینده این دیار چه سرنوشتی خواهد داشت؟
مگر میتوان همیشه از دلِ خاک ستاره ساخت، اما برای نگهداری آنها حتی یک رختکنِ ساده هم فراهم نکرد؟ زمانِ آن رسیده که ورزشِ چهاردانگه، از مطالبهایِ بر زمینمانده، به اولویتیِ قابلِ لمس تبدیل شود؛ وگرنه دیر یا زود این استعدادهایِ خدادادی، در کویرِ بیتوجهی، به هدر خواهند رفت و تاریخ بار دیگر، فقدانِ یک برنامه را به جایِ فقدانِ امکانات خواهد نوشت.