شویلاشت این روزها نفسش از عشق حسینی گرم است، چهار روستا چهار روز میزبانی، هزاران عزادار و خانهای که خالی از روضه نیست.
طاهر خبر_ زری طاهری| از هفتم تا دهم محرم، مسیر چهار روستای ولیک، الیرد، خالخیل و کرسام، به مسیری از نور و اشک تبدیل میشود. اینجا رسمی دیرینه جاریست؛ هر روز میزبانی با یکی از این روستاهاست و عزاداران از هر چهار نقطه، در خانههای کوچک و بزرگ گرد هم میآیند تا در سوگ سالار شهیدان، سفرههای صبحانه و ناهار را بهانهای برای همدلی و همنوایی کنند.
امروز در خالخیل، کوچهها مملو از جمعیتی است که برخی میگویند شمارشان از مرز ۱۰ میلیون هم گذشته است؛ آماری که اگرچه برآوردی محلیست، اما عظمت این گردهمایی را به خوبی نشان میدهد. آنچه مسلم است، دستکم ۴۰۰ تا ۵۰۰ نفر در هر نوبت میزبانی، مهمان سفرههای اهل این دیار هستند.
در میان انبوه جمعیت سیاهپوش، پرچمهای سهرنگ ایران در دستان برخی عزاداران خودنمایی میکند؛ گویی میخواهند بگویند این ماتم، نه فقط برای کربلا که برای حریم این خاک نیز هست.
اما آنچه این روزها را متفاوت میکند، حضور مادرانیست که امسال هرکدام زینبگونه عزاداری میکنند. مادرانی که داغ عزیزی بر سینه دارند، در این روزها بیش از هر زمان دیگری همدلی میکنند؛ اشکهایشان با هم گره میخورد و روضههای خانگی، التیامی میشود بر زخمهای کهنه.
مراسم دستهروی امروز با شکوهی بینظیر برگزار شد. سینهزنانی که از چهار روستا گرد هم آمده بودند، با نظمی مثالزدنی، کوچههای تنگ خالخیل را به معراجی از عشق تبدیل کردند. تعزیهخوانی که در میانهٔ دستهها اجرا شد، چنان جانسوز بود که پیر و جوان را به گریه نشاند؛ نمایشی از شهادت و اسارت که هر سال پرشورتر از سال قبل برپا میشود.
در پایان این روز بزرگ، وقتی گلدستههای مسجد روستا نورافشانی میشود، هنوز صدای یا حسین از دوردستها به گوش میرسد. انگار که این چهار روستا، با همهٔ وسعت کوچکشان، قلب تپندهٔ عزادارانیاند که عاشورا را تنها یک رویداد تاریخی نمیدانند، بلکه آن را در هر نفسِ امروزشان جاری میبینند.
گزارش از شویلاشت؛ جایی که هر خانه یک حسینیه است و هر دل، روضهخوانِ عشق.
