همزمان با آغاز هفته بهزیستی تور رسانهای ما را به مقصدی برد که هیچکدام از ما آمادهٔ رویارویی با آن نبودیم، مرکز نگهداری از معلولین نوشیروانی در بابل، جایی که قرار شد فرشتههایی را ببینیم که قصههایشان در سکوتِ تختهای سفید، نفس میکشد.
طاهر خبر_ زری طاهری| وارد بخش بانوان که شدیم نفسهایمان بند آمد، فضایی تمیز و مرتب، اتاقهایی با تختهای روبهرو و فرشتههایی با لباسهای صورتی که لبخندهایشان از هر کلامی رساتر بود.
دست تکان میدادند بیآنکه بدانند ما کیستیم، اما همین نگاهِ بیآلایششان، چشم هر بینندهای را خیس میکرد.
هر کدام از این فرشتهها روزی در آغوش خانوادهای بودهاند، قصههایی دارند، خاطراتی، نامی، هویتی، اما شرایط جسمی و ذهنی، پلی شد میانشان و خانههایشان، دوری اما نه تنهایی!
خانوادهای که پرستاران مهر ساختند
و اینجاست که زیباییِ ماجرا خودش را نشان میدهد، اینجا میان دیوارهای ساده، یک خانواده بزرگ شکل گرفته، پرستارانی که از مادران مهربانترند، کسانی که با هر لمسی با هر نگاهی، به این فرشتهها آرامش هدیه میدهند.
به گفته آقای بزرگی مدیر این مرکز البته با غرورِ شایستهای از مجموعهاش؛ این مرکز یکی از مراکز بنام و خاص استان است، در حال حاضر میزبان ۱۲۰ فرشته از جای جای مازندران و ۱۰۱ پرسنل است.
او با گرامیداشت سالروز تأسیس مرکز، حسنخُلق را بزرگترین فاکتور مدیریت در بهزیستی دانست و تاکید کرد که همین حسن خُلق است که میتواند گرهگشای مشکلات جامعهٔ هدف باشد، خوشبختانه این نگاه در مدیریت کنونی وجود دارد.
از زبانِ کسی که با عشق نفس میکشد
اما وقتی با خانم روشن مسئول فنی مرکز صحبت کردم، همهچیز رنگ دیگری گرفت او با چشمانی که از عشق میدرخشید، از زندگی در این مرکز میگفت.
به گفته او اینجا کسی میآید که فرا خوانده شده باشد، این مرکز در دو بخش خانمها و آقایان هر بخش ۶۰ نفر و ۶ اتاق یک مادریار و یک پدریار دارد، کسی که صفر تا صد کار را انجام میدهد؛ استحمام، غذا خوردن، هر کاری که توانخواه قادر به انجامش نیست. حمام هر چهار روز یک بار، کاردرمانی و…
و اینجا بود که کلامش به دلنشینترین جای خود رسید: “اینجا ما جز عشق چیزی نمیگوییم، عشق را از توانخواهان میگیریم، نگاهشان پر از انرژی و عشق است، توقعی ندارند، جز دعا کردن! بچههای ما همه ایثارگرند؛ با عشق و برکت، این عشق را میبینند و آرامش خدا را لمس میکنند.
پیامی برای دلهای خسته
خانم روشن با لحنی که نه نصیحت بود، نه شعاری، ادامه داد: انسان باید اینجا را ببیند وقتی مغرور و ناامید شدی! ۳۰ درصد خانوادهها به دیدار این معلولان میآیند! این فرشتهها فقط نیاز به محبت واقعی دارند، اصلاً نیازی به ترحم ندارند. صبح که افسردهای، اینجا پر از انرژیاند.
زمانی که این کلمات را مینوشتم. مسئول فنی مرکز در این لحظات از عمیقترین لایههای عشق میگفت.
پایانی که تازه آغاز است
وقتی از مرکز خارج شدیم، لبخندهای صورتی هنوز در ذهنمان نقش بسته بود. آنها با دستتکانهایشان نه خداحافظی، بلکه انگار گفتند: ما اینجا هستیم، با عشق، با امید، و با خدایی که در نگاهمان جاری است.
این گزارش روایت یک بازدید نبود؛ روایتِ دیدنِ فرشتههایی بود که در سکوتشان، فریاد زندگی سر میدهند.
این فرشتههای صورتیپوش، چیزی جز محبتِ بیچشمداشت نمیخواهند، فقط نگاهی که بگوید تتنها نیستی!
مرکز نوشیروانی با ۱۲۰ توانخواه و ۱۰۱ پرسنلِ فداکار، هر روز به یاریِ شما نیاز دارد؛ فرشتههایی که در نگاهشان آرامش خداست، منتظر دستهای گرم شماین، شما هم میتوانید یکی از آن دستها باشید.
